Porażone przez chorobę rośliny łubinu nie nadają się na paszę dla zwierząt. Patogeny wytwarzają bowiem mykotoksyny powodujące u zwierząt chorobę wątroby zwaną lupinozą.
Chorobę tę można pomylić z innymi chorobami łubinu: antraknoza łubinu, fuzaryjna zgorzel łubinu, zgnilizna twardzikowa.
Zapobieganie Głównym źródłem infekcji roślin patogenem wywołującym tę chorobę są resztki pożniwne. Sprzyja jej temperatura powyżej 20 °C, niska wilgotność gleby i okresowa susza. Najsilniejsze porażenia tą chorobą następują na glebach piaszczystych i suchych przy wysokich temperaturach. Nie stosuje się zwalczania chemicznego. Jedynym sposobem zapobiegania chorobie jest stosowanie płodozmianu, by zasiewy łubinu nie miały kontaktu z resztkami pożniwnymi porażonego tą chorobą łubinu. Najważniejszym czynnikiem zmniejszającym natężenie choroby jest dobra żywotność roślin, odpowiednie nawożenie, a zwłaszcza zasobność wody w glebie.
Przypisy red. Roman Krawczyk, Marek Mrówczyński, Metodyka integrowanej ochrony łubinu wąskolistnego, żółtego i białego dla doradców, Poznań: Instytut Ochrony Roślin. Państwowy Instytut Badawczy, 2012, Joanna Marcinkowska, Oznaczanie rodzajów grzybów sensu lato ważnych w fitopatologii, Warszawa: PWRiL, 2012, .
Kategoria:Grzybowe choroby roślin