Kinematografia portugalska – ogół produkcji i dystrybucji filmowej na terytorium Portugalii.
Przed Novo Cinema Pod koniec XIX wieku, tak jak w przypadku większości państw europejskich, odbyły się pierwsze pokazy kinematografu w Portugalii. W repertuarze dominowały filmy zagraniczne, jednak już w latach 1918–1925 w Porto pod kierunkiem Nunesa de Mattosa działała wytwórnia Cinematográfica Invencible de Oporto, która produkowała filmy oparte na literaturze narodowej i z udziałem portugalskich aktorów. W 1926 roku kres działalności wytwórni położył wojskowy zamach stanu pod przewodnictwem Antonio Salazara. Mimo to jeszcze w epoce kina niemego uznanie zdobyły takie utwory, jak Maria do Mar (1930) José Leitão de Barrosa oraz dokument Manoela de Oliveiry Praca wre nad rzeką Douro (1931), inspirowany niemieckim dziełem Waltera Ruttmanna Berlin – symfonia wielkiego miasta.
Wraz z sukcesem pierwszych filmów dźwiękowych (realizowana we Francji Severa Barrosa) rządowa komisja do spraw kinematografii w 1931 roku postulowała stworzenie studia mającego za zadanie produkować filmy narodowe, subsydiowane ze środków państwowych. Dominowała produkcja komedii oraz tzw. filmów fado;