Tekst Oppmana kończy się potępieniem egoizmu reprezentowanego przez złotą kaczkę: "Nie tak myśleć i czuć po polsku trzeba! My rządzimy się inaczej: naprzód biednemu, potem sobie! A wtedy każdej pracy Pan Bóg dopomoże".
Złota kaczka Ewy Szelburg-Zarembiny Śmiały żołnierz, czwartak, zapuszcza się w podziemia Zamku Ostrogskich. Pokonawszy korytarze pełne straszydeł i diabłów, spotyka złotą kaczkę, która obiecuje mu bogactwa, pod warunkiem, że wyda na hulankę sto dukatów. Żołnierz robi to bez trudu, ale gdy nazajutrz wieczorem wraca pod zamek, lituje się nad żebrakiem i daje mu ostatni grosz, który został z pieniędzy od złotej kaczki, po czym idzie do spowiedzi w kościele Świętego Krzyża.
Złota legenda warszawska Hanny Januszewskiej Piosenka i baśń o złotej kaczce towarzyszą Warszawie przez całe jej dzieje, od powstania grodu aż po jej powojenną odbudowę i triumf klasy robotniczej.
Utwór ten sparodiował Artur Maria Swinarski.