Jerzy Ignacy Skowroński (ur. 5 września 1901 w Humaniu, zm. 11 grudnia 1986 we Wrocławiu) – polski naukowiec. Specjalizował się w zagadnieniach z zakresu techniki wysokich napięć, oraz materiałoznawstwa elektrotechnicznego. Wykładowca i profesor Politechniki Wrocławskiej, doktor honoris causa tej uczelni. Wykładał również w Szkole Inżynierskiej im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda i w Państwowej Szkole Technicznej Samolotowo-Lotniczej. Członek korespondent Polskiej Akademii Nauk od 1952 roku, a od 1964 członek rzeczywisty. Należał do wielu organizacji naukowych, w tym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego. Członek Honorowy SEP.

Życiorys Syn Ignacego i Marii ze Skrzypkowskich. Po przeprowadzce do Warszawy uczył się w gimnazjum Rady Głównej Opiekuńczej, gdzie zdał egzamin dojrzałości. Studiował początkowo na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego, podjętych studiów jednak nie ukończył ze względu na chęć udziału w wojnie polsko-bolszewickiej. Absolwent Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej (rocznik 1926). Jeszcze w czasie studiów podjął pracę w Zakładzie Wysokich Napięć pod kierunkiem profesora i inżyniera Kazimierza Drewnowskiego. Doktoryzował się w 1938 na podstawie pracy zatytułowanej O przydatności krajowych szkieł do wyrobu izolatorów liniowych.