wymagało to od nich podjęcia wyczerpujących marszów po nierównym terenie. Dwa inne bataliony zostały przeniesione z północno-wschodniego Borneo drogą morską na południowe wybrzeże wyspy w okresie od lutego do marca 1945 roku. Po wyzwoleniu przez siły amerykańskie kluczowych obszarów Filipin, co odcięło od Japonii resztę Azji Południowo-Wschodniej, 27 stycznia 1945 roku Sztab Generalny Cesarskiej Armii Japońskiej nakazał siłom stacjonującym w tym regonie obronę posiadanego terytorium i nie spodziewanie się posiłków.
Siły przeciwników thumb|Okręty desantowe United States Navy załadowane australijskimi żołnierzami przed lądowaniem na Labuanie Główne siły lądowe aliantów przydzielone do kampanii pochodziły z australijskiego I Korpusu pod dowództwem gen. por. Lesliego Morsheada. Zasadnicze elementy tego związku operacyjnego to dwie dywizje piechoty: 7 i 9. Do operacji korpus australijski został przydzielony jako grupa zadaniowa bezpośrednio pod dowództwem MacArthura, a nie jako część 8 Armii, która kontrolowała operacje na Filipinach. Alianckie siły morskie i powietrzne, skupione wokół amerykańskiej 7 Floty pod dowództwem adm. Thomasa Kinkaida, Australian First Tactical Air Force i amerykańskiej 13 Armii Powietrznej również odegrały ważną rolę w nadchodzącej kampanii.