Zrezygnowano także z silnego uzbrojenia, poprzestając na automatycznych działkach przeciwlotniczych małego kalibru, których głównym przeznaczeniem było niszczenie wytrałowanych min. Podobny tok rozwoju przechodziły wówczas trałowce w polskiej Marynarce Wojennej, w której zrezygnowano z silnie uzbrojonych dużych trałowców bazowych. Bazą wyjściową do projektu stały się udane kutry trałowe projektu 8 (Schwalbe). Nowe okręty klasyfikowane były w Niemczech skrótem MSR (), podkreślającym zadania poszukiwania min obok funkcji trałowca (Minenräumschiff). Konstrukcja była opracowana przez Instytut Budownictwa Okrętowego w Wolgaście (Institut für Schiffbautechnik Wolgast – ISW) we współpracy z biurem stoczni w Wolgaście, która miała budować okręty.
W grudniu 1965 roku położono stępkę pod budowę prototypowego okrętu projektu 89.0, a w 1967 roku rozpoczęto jego próby. Nosił on oznaczenie: V 31, następnie V 85. Próby wykazały pewne wady dotyczące wytrzymałości na wybuchy min oraz niedopracowanej stacji hydrolokacyjnej i doskonalenie konstrukcji przeciągnęło się. Zastrzeżenia budziło też wykorzystanie komponentów importowanych z zachodu w napędzie, który stanowiły dwa silniki typu 12 KVD 20/21A o mocy po 1000 KM.