Był faworytem zarówno Firuz Szaha, jak i jego mordercy Ala ad-Dina Chaldżiego (1296–1315), za których rządów napisał większość swoich dzieł. Pozostał dworskim poetą kolejnych sułtanów aż do swojej śmierci w 1325. Począwszy od 1272 był związany z sufickim mistrzem tarikatu czisztijja Nezam ad-Dinem Auliją (zm. 1325), któremu poświęcił wiele swoich wierszy. Zmarł wkrótce po swoim mistrzu i został pochowany u jego stóp w grobowcu, który do dzisiaj jest odwiedzany przez wielu ludzi. Z okazji 700-lecia jego urodzin w 1975 (data wybrana w sposób umowny) Indie, Pakistan i ZSRR zwołały krajowe i międzynarodowe konferencje.
Twórczość Amir Chosrou był niezwykle płodnym autorem, któremu łatwość pisania pozwoliła na stworzenie dzieł należących do wielu gatunków poezji i prozy. Swój pierwszy dywan poezji Tochfat as-seghar wydał już w wieku około dwudziestu lat. Będąc także muzykiem i uczonym, z łatwością naśladował różne style poezji powstałe w Iranie, począwszy od wyszukanych kasyd Chaghaniego aż po Chamse Nezamiego. Szczególnie ważny był jego wkład w rozwój ghazalu, jak dotąd niezbyt używanego w Indiach, w którym to gatunku wzorem dla niego był Sadi.