Kinematografia północnomacedońska – ogół produkcji i dystrybucji filmowej na terenie Macedonii Północnej, przez którą rozumiane są: do 1913 – terytorium w obrębie Imperium Osmańskiego; w latach 1913–1918 – terytorium należące do Królestwa Serbii; w latach 1918–1929 – jako terytorium w obrębie Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców; w latach 1929–1941 – jako część Królestwa Jugosławii; w latach 1941–1945 – jako terytorium pod okupacją bułgarską; w latach 1945–1992 – jako Socjalistyczna Republika Macedonii; od 1992 – jako niepodległe państwo w obecnych granicach.
Przed uzyskaniem niepodległości mały|Zbombardowane studio braci Manaki Nie wiadomo, kiedy dokładnie miały miejsce pierwsze pokazy filmowe w Macedonii, jednakże pierwsze wzmianki pochodzą z 1906 roku. Pierwszym Macedończykiem organizującym pokazy był Miłan Gołubowski, który w latach 1907–1909 prezentował filmy na terenie Macedonii i Albanii. Pionierami kinematografii macedońskiej, jak również kina bałkańskiego jako całości, byli bracia Milton i Janaki Manaki. Ich debiutem był film dokumentalny Tkaczki (1907), na którym uwieczniona została między innymi babcia Manakich, Despina.