Na scenie teatru w ciągu trzech sezonów pojawiło się wielu artystów, m.in.: Ludwik Lawiński, Eugeniusz Bodo, Ludwik Sempoliński, Leon Wyrwicz, Michał Znicz i Hanka Ordonówna. Aktorką, która na dłużej związała się z tą sceną, była Barbara Halmirska, nazywana „jedynaczką Stańczyka”. W okresie, kiedy kierownictwo artystyczne sprawował Walery Jastrzębiec-Rudnicki, wieczory były jedynie numerowane. Programy składały się głównie z monologów, melorecytacji oraz popisów tanecznych artystów warszawskiej opery i baletu.

Charakter teatru uległ pewnej zmianie, gdy kierownictwo objął Konrad Tom. W tym okresie Stańczyk i Qui Pro Quo były jedynymi scenami kabaretowymi w Warszawie, nie licząc szybko zamkniętego Nietoperza, ale w związku z tym ostro konkurowały. Każdy nowy program miał swój tytuł, np. „Gdzie dwóch się bije", „Aby żyć", „Nie wywołuj wilka z lasu".

Ostatni sezon zespół Stańczyka pracował pod kierownictwem Henryka Szaro. Przedstawienia grano już o regularnych porach: o osiemnastej i dwudziestej pierwszej. Chociaż na scenie można było zobaczyć Adolfa Dymszę, teatr nie wytrzymał konkurencji charakteryzującej się przepychem rewii Morskiego Oka czy znanego z ciętej satyry kabaretu Qui Pro Quo.