Hierokles (gr. Ἱεροκλῆς; fl. II wiek n.e.), filozof stoicki okresu młodszej szkoły. Bardzo mało wiadomo o jego życiu. Gelliusz wymienił go pośród sobie współczesnych, opisując jako „poważnego i świętego męża”Aulus Gellius, Noce Attyckie, ix. 5. 8. Na podstawie zachowanych fragmentów można stwierdzić, że jego pisma odpowiadają stylem stoicyzmowi rzymskiemu. Podejmował on jednak zagadnienia poruszane dużo wcześniej, przez stoików greckich.
Dzieła Hierokles był autorem dzieła pt. „Elementy etyki” (gr. ἠθικὴ στοιχείωσις), którego fragment odnaleziono w formie papirusu (PBerol. 9780) w Hermopolis w 1901 r. Zachowanych 300 wersów tekstu opisuje proces spostrzegania siebie (gr. συναίσθησις lub αἴσθησις ἑαυτοῦ). Hierokles uważał, że od momentu swoich narodzin, wszystkie ptaki, gady oraz ssaki, postrzegają siebie w sposób ciągły. Sądził i udowadniał empirycznie, iż autopercepcja jest zarówno pierwotną (w sensie logicznym i czasowym) i najbardziej podstawową czynnością zwierząt, wyrażeniem przez te istoty oikeiôsis.