Pełnił też służbę patrolową na granicy z Królestwem Polskim. 26 lutego 1846 r. brał udział w bitwie pod Gdowem, gdzie dowodził 2 szwadronem Krakusów.
Po upadku powstania krakowskiego Mazaraki został internowany w Koźlu. Władze pruskie wydały go Rosjanom we wrześniu 1846 roku. Był potem więziony w Kielcach, Cytadeli Warszawskiej i ModlinieEu......go Heleniusz: Wspomnienia polskich czasów dawnych i późniejszych. Lwów 1894, s. 109-110.. 28 kwietnia 1848 roku został wraz ze szwagrem Alojzym Wendą skazany na katorgę. 7 lat pracował w kopalniach nerczyńskich w Petrowskim Zawodzie, następnie był w Permie i Wiatce. W lutym 1859 roku powrócił do Królestwa Polskiego przez Irkuck. Osiadł w Luborzycy, dzierżawionej przez jego żonę Emilię z Wendów (1812-1900), siostrę Alojzego Wendy, towarzysza broni Ludwika. Po kilku latach przeniósł się na dzierżawę do Niegardowa w Miechowskiem. Tam też zmarł bezpotomnie. Jego zwłoki spoczęły na miejscowym cmentarzu.
Przypisy
Kategoria:Internowani w Cesarstwie Austrii Ludwik Mazaraki Kategoria:Powstańcy krakowscy Kategoria:Działacze polistopadowych organizacji rewolucyjnych i