Józef Henryk Hłasko (ur. 25 maja 1863 w Wieluniu, zm. 25 października 1922 w Warszawie) – polski strażak.
Życiorys Urodził się w 1863 w rodzinie Mikołaja Trojana Hłasko i Wiktorii z domu Czaplickiej, starej szlachty witebskiej herbu Leliwa w Wieluniu. Rodzina przeniosła się do Warszawy i szkolne nauki zaczął pobierać w warszawskim gimnazjum. W siódmej klasie został wyrzucony i nauki dokończył w szkole wojskowej w Odessie.
W 1895 rozpoczął służbę w Warszawskiej Straży Ogniowej. Dał się poznać jako odważny strażak, czym zyskał uznanie kolegów i przełożonych. W 1901 dostał przeniesienie do oddziału praskiego w stopniu kapitana. W 1907 za odważną akcję ratunkową na rzece Wiśle dostał Złoty Medal za Ratowanie Ginących oraz nakaz zapłaty za uszkodzoną łódź ratunkową.
Gdy 1915 władze carskie opuściły Warszawę, został zmuszony do wyjazdu razem z rodziną i z ewakuowaną WSO jako komendant wywożonej straży. Powrócił do kraju w 1918 i podjął służbę z dniem 1 listopada jako komendant Warszawskiej Straży Ogniowej.
Razem z synami brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920.