Stefan Sawow Bobczew (bułg. Стефан Савов Бобчев; ur. 2 lutego 1853 w Elenie, zm. 8 września 1940 w Sofii) – bułgarski polityk, prawnik, dyplomata i publicysta, minister edukacji (1911-1912), deputowany do Zwyczajnego Zgromadzenia Narodowego 13. (1903–1907), 15. (1911-1913), 16. (1913), 17. (1914–1919), 18. (1919–1920), 19. (1920–1923) kadencji, założyciel i pierwszy rektor Uniwersytetu Gospodarki Narodowej i Światowej.
Życiorys W 1868 rozpoczął naukę w szkole dla lekarzy wojskowych w Stambule. W tym czasie pisał do lokalnej prasy i prowadził aktywną działalność w bułgarskiej organizacji dobroczynnej. Po powstaniu kwietniowym 1876 Bobczew wyemigrował do Odessy, a stamtąd do Bukaresztu. W Bukareszcie redagował pismo Stara Płanina, do którego pisał pod pseudonimem S. Bezhan. W czasie wojny rosyjsko tureckiej Bobczew działał jako korespondent wojenny gazety Ruskij Mir, pełnił także funkcję urzędnika w administracji tymczasowej ziem bułgarskich. Wspomnienia z wojny opublikował w kilku zbiorach reportaży i opowiadań.
Pod koniec wojny Bobczew wyjechał do Moskwy, gdzie ukończył w 1880 studia prawnicze. Po powrocie do Bułgarii osiadł w Płowdiwie, gdzie pracował jako sędzia, a następnie pełnił funkcję prezesa Sądu Administracyjnego Rumelii Wschodniej. W latach 1884–1885 kierował dyrektoriatem sprawiedliwości Rumelii Wschodniej.