podczas próby stworzenia granatu zapalającego do granatnika doszło do nieszczęśliwego wypadku, w wyniku którego Mieczysławowi Łopuskiemu amputowano rękę (do łokcia). W trakcie powstania wyprodukowano około 25 sztuk granatnika.
W czasie powstania warszawskiego pod pseudonimem „Konstruktor” przydzielony był w randze porucznika do batalionu „Zaremba-Piorun”, w którym należał do grupy sapersko-technicznej dowodzonej przez kpt. Michała Bucza ps. „Mechanik”. Do 15 września 1944 roku kierował rusznikarnią, a zastąpił go na tym stanowisku por. inż. Eugeniusz Żochowski ps. „Eugeniusz”. Po upadku powstania wyszedł z miasta wraz z ludnością cywilną.
Po wojnie skonstruował chemiczną maszynę pralniczą i założył pralnię chemiczną „Opus” mieszczącą się przy ul. Hożej 41 w Warszawie (jego córka prowadziła ją do lat 90. XX wieku). Pracował nad urządzeniami rehabilitacyjnymi - skonstruował m.in. łóżko pionizujące oraz wyciągi dla osób po urazach kręgosłupa. Był właścicielem restauracji oraz klubu nocnego „Piekiełko” znajdującego się przy ul. Poznańskiej, a po ich likwidacji prowadził w tym samym budynku sklep z urządzeniami rehabilitacyjnymi.