Francja, będąca w tym czasie sojusznikiem Państwa Kościelnego, twierdziła, że potrzebuje poparcia Anglii jedynie jako karty przetargowej do uniknięcia wojny z Karolem, a nie do zawiązania obustronnego traktatu militarnego. W końcu, za prośbą Franciszka, Henryk VIII (a właściwie jego wysłannik – kardynał Wolsey) podjął się pośredniczenia w procesie mediacyjnym w Calais, który zamarł jednak w martwym punkcie wskazywania winowajcy konfliktu.
Karol i Henryk postanowili wykorzystać okres zawieszenia broni i podchodów mediacyjnych do negocjacji własnej, tajnej umowy. Henrykowi podobała się wizja wojny – w końcu miał okazję zmierzenia się z arcywrogiem, Francją. Ponadto, schlebiała mu pokora i uniżenie Karola – Wolsey twierdził nawet wtedy, że Karol byłby gotów podążać za wszystkimi radami Henryka, gwarantując mu tym samym, de facto, status władcy całego świata chrześcijańskiego. W sierpniu 1521 roku dyplomaci Anglii i Hiszpanii przygotowali szkic traktatu, jednak Wolsey radził Henrykowi, by ten wstrzymał się parę miesięcy z podpisaniem dokumentu i upewnił się, czy Karol dysponuje funduszami i siłą militarną wymaganymi do wygrania wojny. W połowie listopada władca austriacki stał się niecierpliwy, a jego ciotka, Małgorzata Austriacka, ostrzegła Henryka, iż jej siostrzeniec może wkrótce zmienić zdanie.