Okres powojenny 2 sierpnia 1945, wraz z Jadwigą Domańską (dyrektor Teatru Dramatycznego 2 KP), Radulski spotkał się w Lingen z Leonem Schillerem i Tadeuszem Orłowiczem (scenografem, z którym blisko współpracował przed wojną). Ten pierwszy zachęcał Radulskiego do powrotu do kraju, gwarantując mu ważne miejsce w polskim życiu teatralnym. Radulski nie przyjął propozycji, a Orłowicz dołączył do zespołu Teatru Dramatycznego 2 KP. Od sierpnia 1945 do maja 1946 Radulski przebywał z Teatrem Dramatycznym 2 Korpusu Polskiego w Recanati, gdzie wystawił Mirandolinę Carlo Goldoniego i Wiele hałasu o nic. Od marca 1946 wykładał w Studium Teatralnym przy Teatrze Dramatycznym. Razem z zespołem odbył objazd po miejscowościach Szkocji i Anglii, odwiedzając skupiska Polaków. Jesienią 1947 przeszedł do Polskiego Teatru Dramatycznego, na którego otwarcie wyreżyserował Damy i huzary. W kolejnych latach okresowo współpracował z Polskim Teatrem Dramatycznym (od 1949 Teatr Dramatyczny im. J. Słowackiego w sali Ogniska Polskiego). Realizował przedstawienia także w innych teatrach i teatrzykach emigracyjnych.