Narita-san (成田山) → W nazwach świątyń – zwłaszcza formalnych – pojawia się często „nazwa górska” (sangō 山号). Tradycja ta sięga czasów, gdy były one przede wszystkim klasztorami celowo budowanymi na odległych obszarach górskich. Spełnia także rolę przedrostka honoryfikatywnego. – buddyjska świątynia japońskiej odmiany buddyzmu ezoterycznego Shingon, znajdująca się w Narita, w prefekturze Chiba, w Japonii.
Historia Świątynia została założona w 940 roku przez wysokiej rangi mnicha Kanchō Daisōjō, który był uczniem Kūkaia. Jest poświęcona bóstwu mądrości Fudō Myōō, które jest zwykle przedstawiane z mieczem i liną w otoczeniu płomieni. Często nazywano je bogiem ognia i kojarzono z ceremoniami ognia.
Świątynia została zbudowana, aby uczcić zwycięstwo wojsk wysłanych ze stolicy Heian-kyō (ob. Kioto) do stłumienia buntu Masakado Tairy, który był potężnym samurajem z bogatego klanu (gōzoku) w regionie Kantō. Kapłan ów towarzyszył tym siłom, przenosząc figurę Fudō Myōō, zabraną ze świątyni Takao-san Jingo-ji w Kioto. Uważa się, że to Kūkai wyrzeźbił ją i użył w ceremoniach świętego ognia, które pomogły powstrzymać bunt w jego czasach. Podobnie stało się w 940 roku. Według legendy, posąg stał się tak ciężki („odmówił ruchu”) po zwycięstwie, że przewiezienie go z powrotem do Kioto stało się niemożliwe.