Dziedzictwo Zwolennicy Zajda próbowali ukryć miejsce jego pochówku, zostało ono jednak zdradzone i jego ciało poddano ekshumacji. Głowę wysłano do kalifa Hiszama do Damaszku, który nakazał jej wystawienie, później zaś odesłanie do Medyny. Ciało zostało ukrzyżowane w Kufie i pozostawione przez kolejne trzy lata, aż do śmierci Hiszama, kiedy jego następca Al-Walid Ibn Jazid (743–744) nakazał jego spalenie i rozrzucenie prochów nad Eufratem. Zemsta za Zajda miała stać się jednym z haseł abbasydzkiej rewolucji i po jej zwycięstwie zwłoki Hiszama zostały odkopane, ukrzyżowane i spalone. Młodszy syn Zajda, Jahja, podobnie jak ojciec, podjął walkę z Umajjadami i zginął w walce z ich siłami w 743.
Za swojego życia Zajd był słynny jako uczony, jednak jego aktywność w tym zakresie pozostaje dla nas dzisiaj niejasna. Wiele z jego odczytań „Koranu” zachowało się w sunnickich dziełach na temat kira’at i nie zdradzają one żadnych szczególnych szyickich tendencji. Teologiczne traktaty przypisywane mu przez tradycję zajdycką trudno jednak uznać za autentyczne. Są one zbyt odmienne od siebie zarówno w stylu, jak i wyrażanych doktrynalnych pozycjach, by mogły być dziełem jednego człowieka. Zajdyta Ibrahim Ibn az-Zibrikan (zm. 799) ułożył zbiór przypisywanego Zajdowi prawa religijnego na podstawie przekazu Kufańczyka Abu Chalida al-Wasitiego.