Kinematografia radziecka (kinematografia sowiecka) – ogół produkcji i dystrybucji filmowej na obszarze Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, istniejącego w latach 1922–1991.
Okres sprzed radzieckiej szkoły montażu mały|Kino-Prawda (1923), propagandowy film dokumentalny Dzigi Wiertowa Kinematografia radziecka zaczęła się tworzyć po zwycięstwie sił bolszewickich po wojnie domowej w Rosji. Już 26 czerwca 1918 siły rewolucyjne wprowadziły cenzurę prewencyjną, kładąc kres niegdysiejszej swobodzie artystów pracujących w carskiej Rosji. W 1919 powstał Państwowy Instytut Kinematografii, którego kierownikiem był Władimir Gardin. Początkowo kino w Rosji rewolucyjnej odgrywało przede wszystkim formę agitacyjną. Objazdowe kroniki propagandowe (tzw. agit-filmy) montowali i realizowali tacy twórcy jak Dziga Wiertow, Eduard Tisse, Piotr Jermołow, Lew Kuleszow, Michaił Kolcow. Celem twórców owych kronik było nie tyle dotarcie do niepiśmiennej części społeczeństwa, lecz gwałtowne przeobrażenie całego życia ekonomicznego, kulturalnego i naukowego populacji przyszłego ZSRR.