Organizacja w dwudziestoleciu międzywojennym nie posiadała stałej siedziby, a wydarzenia realizowano m.in. w Pałacu Działyńskich, Hotelu Bazar, Klubie Urzędniczym przy ul. Fredry 12. Jednym z najważniejszych działań w tym czasie było uruchomienie bezpłatnych kursów języka włoskiego, które prowadził dr Antonio Stefanini, lektor i wykładowca historii literatury włoskiej zatrudniony w katedrze Filologii Romańskiej na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Poznańskiego. Kursy odbywały się w Klubie Urzędniczym lub na zapleczu Księgarni św. Wojciecha przy ul. Marcinkowskiego 22.
Wielu stałych członków, których początkowo było około 40, pozostawało pod urokiem rozwijającego się w Europie faszyzmu. Sytuacja zmieniła się, gdy w 1933 roku prezesurę objął dr Konrad Kolszewski – wybitny adwokat, obrońca w procesie dzieci wrzesińskich, działacz społeczny, znawca i kolekcjoner dzieł sztuki. Towarzystwo rozwinęło intensywną działalność popularyzującą włoską kulturę, literaturę i język wśród mieszkańców Poznania i regionu. Efektem było szybkie zwiększenie liczby członków do 135 osób.