rozkwaterował się w niej pododdział łączności WP, obsługujący dowództwo Armii „Łódź”, które zakwaterowało się w pobliskim pałacu J. Heinzla w parku julianowskim..
Od około października 1939 r. do około końca czerwca 1940 r. mieścił się w niej obóz przesiedleńczy dla ludności polskiej na potrzeby realizowanej w tym okresie przez Niemców dużej akcji wysiedleńczej mieszkańców Łodzi i okolic. Na przełomie lat 1939/1940 do zabudowań fabrycznych zaczęli być przenoszeni więźniowie obozu przejściowego z pobliskiej fabryki Michała Glazera (utworzonego dla realizacji łódzkiej Intelligenzaktion), ostatni 5 stycznia, w ramach likwidacji obozu w tamtej fabryceStanisław Rapalski, Byłem w piekle. Wspomnienia z Radogoszcza. Wyd. 2 (Łódź 1963) i 3 (Łódź 1969), s. 120–143.. Od tego dnia w zabudowaniach fabrycznych, do czasu przekształcenia jej w więzienie, jednocześnie funkcjonowały – obóz przesiedleńczy i przejściowy. Przesiedleńczy w parterowej hali dawnej tkalni, więźniowie w 3-piętorwym budynku obok. Od 1 lipca 1940 r. obóz przejściowy został przekształcony w „Rozszerzone Więzienie Policyjne” a funkcja obozu przesiedleńczego ulega zupełnej likwidacji.