Znaczący udział w sukcesie Rosjan mieli ormiańscy ochotnicy, jako miejscowi, przyzwyczajeni do lokalnego klimatu, znający każdą drogę i górską ścieżkę oraz zmotywowani do zaciekłej i zdecydowanej walki. Ochotnicy ormiańscy działali w małych, mobilnych jednostkach, dobrze przystosowanych do walki półpartyzanckiej. Służyli głównie jako zwiadowcy, chociaż brali również aktywny udział w wielu konwencjonalnych potyczkach. Ochotnicy ormiańscy rzucili wyzwanie wojskom osmańskim w krytycznym momencie wojny: „opóźnienie, które spowodowali, umożliwiło rosyjskiemu Frontowi Kaukaskiemu skoncentrowanie wystarczających sił wokół Sarıkamış”. Po powrocie do Konstantynopola Enwer Pasza obwinił za swoją klęskę Ormian mieszkających w regionie, którzy czynnie stanęli po stronie Rosjan.
Osmańskie przygotowania do kampanii perskiej rozpoczęły się 11 grudnia 1914 roku od rozkazu Enwera Paszy w sprawie utworzenia tymczasowej siły, która miałaby zostać skierowana do planowanego teatru działań wojennych przy użyciu dróg w prowincji Wan. Podczas przygotowań tureckich Rosjanie przenieśli armeńskiego generała Towmasa Nazarbekiana do okupowanego przez Rosję perskiego Azerbejdżanu. Perska Brygada Kozacka Fiodora Czernozubowa była operacyjnie rozlokowana w Persji od 1906 roku.