Być może najbardziej znana anegdota Stendhala na temat tej współpracy mówi, że Rossini – który jest właściwie znany ze swoich niezwykle wirtuozowskich partii wokalnych pełnych koloratury – tak się wściekł na improwizowane i ekspansywne ozdoby arii przez Vellutiego, że od tego czasu sam skrupulatnie pisał koloratury, nie pozwalając na wiele improwizacji śpiewakom. Velluti obciążył swą partię wariantami i dodatkami własnego pomysłu, czyniąc ją niepodobną do oryginału.
W latach 1817 i 1821 podróżował jako gość do Monachium, Wiednia i Petersburga. Jednym z największych sukcesów kastrata była tytułowa rola Tebaldo w Tebaldo e Isolina Francesca Morlacchiego, której premiera odbyła się 4 lutego 1822 roku w Teatro La Fenice w Wenecji. Ta opera była wystawiana w Reggio, Vicenzy, Weronie, Cremonie, Florencji, Livorno i Trieście do sierpnia 1823 roku – zawsze z Vellutim jako Tebaldo. Być może najbardziej znana rola Giambattisty Vellutiego (obok Arsace Rossiniego) została skomponowana przez Giacoma Meyerbeera w 1824 r. Wraz z jego ostatnią i najbardziej udaną operą włoską Krucjata w Egipcie (Il crociato in Egitto). Pierwsze przedstawienie odbyło się 7 marca 1824 r. Ponownie w Teatro La Fenice w Wenecji.