Więźniowie pracowali w bardzo ciężkich warunkach, bez odzieży ochronnej, bez dobrej kondycji fizycznej nie potrafili odpowiednio wykonać narzuconych prac. Wygłodzeni więźniowie jedli paszę dla koni. Kierowani do najcięższych prac pod ziemią, często byli chorzy do tego stopnia, że nie mogli ustać o własnych siłach, a nieraz byli kopani do nieprzytomności przez kapów, przez co częstokroć umierali.
Zakwaterowanie Więźniowie byli zakwaterowani w 14 drewnianych barakach, wybudowanych na palach na wysokości ok. 30 cm nad ziemią. Po obu stronach baraku były umieszczone okna. W pomieszczeniach były ustawione jedne przy drugich trzypiętrowe prycze, na których osobno spali więźniowie. Każdy z więźniów posiadał swój papierowy siennik wypchany słomą, poduszkę i dwa koce. Zimą pomieszczenia były ogrzewane przez żelazne, okrągłe piece, o ile dostarczany był opał.