Następnie wojska rewolucyjne przebywały w kolonii wojskowej Uruguay oraz w Argentynie, gdzie złożyły broń.
Podczas rewolucji polski powstańczy oddział (batalion) kawalerii noszący imię Gumercindo Saraivy pod dowództwem Antoniego Bodziaka liczył około 300-400 ludzi. Jednostka była określana jako „Patrioci z São Mateus”. Podczas walk wielu żołnierzy batalionu zginęło. W Argentynie dowódca Bodziak umieścił swoich żołnierzy w liczbie około 60 w mieście Corrientes. Sam przez pewien czas przebywał w tym kraju oraz w Paragwaju, a ostatecznie osiadł w Buenos Aires.
Po niepowodzeniu działań federalistów Antoni Bodziak był w składzie deputacji wysłanej przez sztab rewolucjonistów do rozmów ze stroną rządową i uczestniczył w pertraktacjach w Rio de Janeiro. W wyniku zawarcia honorowego pokoju i po uzyskaniu amnestii, uczestnicy rewolucji powracali do Brazylii. Według różnych wersji stało się to po amnestii ogłoszonej przez prezydenta Peixoto 24 sierpnia 1894, bądź po objęciu urzędu przez jego następcę, Prudente de Moraisa (tj. po 23 listopada 1891). Ocaleni podkomendni Bodziaka nie odnieśli prześladowań ze strony władz. Do kolonii São Mateus powróciło cztery osoby.