Od 1956 do 1971 nagrał wszystkie organowe dzieła Jana Sebastiana Bacha, co było praca tytaniczną, zważywszy na to, że cały repertuar musiał grać wyłącznie z pamięci. Dokonał tego dzięki pomocy matki a później żony, które dyktowały mu po kolei do zapamiętania poszczególne głosy polifonicznych dzieł Bacha. Walcha w 15 lat zapamiętał cały dorobek organowy Bacha. Był także wybitnym znawcą i wykonawcą muzyki organowej innych kompozytorów niemieckiego Baroku. Ostatni koncert publiczny dał w roku 1981. W 1967 został uhonorowany Krzyżem Zasługi I Klasy Republiki Federalnej Niemiec, w 1987 Wielkim Krzyżem Zasługi z Gwiazdą. Walcha został pochowany w honorowym miejscu cmentarza miejskiego we Frankrurcie (na południowym cmentarzu w Sachsenhausen). Jego imieniem nazwano małą uliczkę w dzielnicy Gallus.
Wybrane kompozycje Preludia chorałowe na organy, Edition Peters, Frankfurt n. M., 1954–1978. Tom I. 25 preludiów chorałowych na organy, 1954 (EP 4850) Tom II. 20 preludiów chorałowych na organy, 1963 (EP 4871) Tom III. 24 preludia chorałowe na organy, 1966 (EP 5999) Tom IV. 19 preludiów chorałowych na organy i postludium, 1978 (EP 8413)
Kantaty:
„Lobe den Herren” (1932) „Wo Gott der Herr nicht bei uns hält” (1933) „Wach auf mein Herz, die Nacht ist hin” (1947)