Ostatecznie w filmie wykorzystano czwartą z sześciu wersji sceny, która według reżysera była mniej poprawna technicznie niż te nakręcone drugiego dnia, ale bardziej żywa.
Scena porodu została nakręcona w prawdziwym domu, który Mundruczó wybrał ze względu na jego podobieństwo do scenografii użytej w spektaklu. Podczas nagrywania aktorzy mogli dowolnie wykorzystywać całą przestrzeń mieszkania, oprócz drzwi do łazienki; Mundruczó początkowo chciał by kamera weszła i wyszła z łazienki trzy razy, ale ostatecznie zredukował tę liczbę do jednego razu, by ograniczyć możliwość zniszczenia ujęcia. Przed rozpoczęciem kręcenia wykonano tylko jedne zdjęcia próbne, które zostały nagrane telefonem Loeba i trwały 38 minut. Mundruczó zrezygnował z większej ilości prób, ponieważ uważał, że „jeżeli bardzo dokładnie zaplanujesz całą choreografię ujęcie może być zbyt chłodne i przekombinowane, a jeżeli w ogóle się wcześniej nie przygotujesz wyjdzie ci roztrzęsiona kamera w stylu Dogmy”. W scenie wystąpiło prawdziwe dziecko z wygenerowaną komputerowo pępowiną, które było trzymane przez swoją matkę tuż przed mieszkaniem i zostało przyniesione na plan w momencie narodzin Yvette. Mundruczó i Kirby uważali prawdziwe dziecko za niezbędny element filmu.