Świerk dobrze znosi ocienienie – jest gatunkiem cienioznośnym.
Drzewostany świerkowe są cieniste, pod okapem świerków jest niższa temperatura aniżeli w otoczeniu oraz większa wilgotność powietrza. Słabsze są też prądy powietrza, odkłada się więcej ściółki, a do gleby dochodzi mniej opadów, których znaczny procent jest zatrzymywany w koronach drzew. Świerki mają tendencję do zakwaszania gleb, na których rosną.
Nasiona świerka stanowią istotne źródło pożywienia wielu ptaków i mniejszych zwierząt leśnych, w tym dzięciołów, krzyżodzioba świerkowego i wiewiórek. Pąki i igły są głównym pożywieniem zimowym głuszca. Igłami żywią się także gąsienicy brudnicy mniszki, która podczas gradacji może powodować duże szkody w drzewostanach świerka. Na gatunku tym żerują także przędziorki, korniki i cetyńce, a ochojnikowate powodują powstawanie na pędach charakterystycznych galasów.