Pierwsi myśliciele chrześcijańscy pojawili się w II w.n.e., początkowo w obszarze języka greckiego, choć niektórzy z nich (jak Justyn Męczennik) nauczali też w Rzymie. Autorzy ci podjęli się filozoficznej obrony chrześcijaństwa (stąd nazywani są apologetami), krytyki dotychczasowego dorobku filozoficznego z chrześcijańskiego punktu widzenia, starając się wskazać, co jest niezgodne z ich religią, a co daje się zgodnie z nią zachować. Ten okres rozwoju piśmiennictwa chrześcijańskiego nazywany jest okresem patrystycznym i rozciąga się aż do końca starożytności. W przeciwieństwie do wielu nurtów myśli starożytnych istnieje ciągłość intelektualna pomiędzy patrystyką, a myślą średniowieczną.