W latach 80. XX wieku z uznaniem spotkały się drapieżna satyra na epokę stalinowską Idealny pejzaż (1980) Peetera Simma, melodramaty Veljo Käspera (Jarzębinowe bramy, 1981), realistyczny dramat o nastolatce wyrzuconej z domu przez pijanego ojca Uśmiechnij się, dziecino (1985) Arvo Iho, wreszcie przygodowa Arabella, córka pirata (1987) Simma i Iho. Kaljo Kiisk z kolei nakręcił swoje opus magnum pod tytułem Nipernaadi (1983), adaptację powieści Augusta Gailita Dziwny świat Tomasza Nipernaadiego o artyście-włóczędze, który snuje fantazje o swojej przeszłości. Powodzeniem cieszyły się też dokumenty etnograficzne Marka Soosaara (Mężczyźni z wyspy Kihnu, 1986) oraz Lennarta Meri (Dźwięki Kalevy, 1986).
Animacja Już w latach 50. rozkwitało kino animowane: w 1957 roku powstał film lalkowy Peetrikese unenägu Elberta Tuganowa, o mrocznej atmosferze porównywalnej z groteskami Samuela Becketta oraz Bustera Keatona. Odpowiedzialna za jego powstanie eksperymentalna wytwórnia Nukufilm odpowiadała także za filmy Põhjakonn (1958), Metsamuinasjutt (1960), Mina ja Murri (1961), jednak dopiero w 1961 roku Tuganov odniósł pierwszy sukces artystyczny popularną w ZSRR animacją Ott w kosmosie, a za jego największe osiągnięcie uchodzi film Park (1965), utrzymany w tonacji charakterystycznej dla dzieł Jana Lenicy.