przy takiej samej długości poszerzono go o metr i wzrosło zanurzenie. Pomimo rozpatrywanych na etapie projektu awangardowych form kadłuba, kadłub ma ostatecznie klasyczny kształt, z burtami lekko rozchylonymi na boki, dziobnicą ostro wysuniętą do przodu i lekkim wzniosem pokładu na dziobie. Pokład jest gładki, a na samej rufie charakterystycznie opada (tak jak w typie Takanami). Rufa jest pawężowa, lekko wychylona na zewnątrz. Okręty mają dwie bryły nadbudówek: dziobową wraz z głównym masztem i przednim kominem oraz rufową z drugim kominem i dużym hangarem. Ściany nadbudówek są pochylone dla zmniejszenia wykrywalności (elementy technologii stealth), przy tym ściany dolnych pięter nadbudówki dziobowej oraz hangaru stanowią przedłużenie burt, tworząc nadbudowę. Charakterystyczne dla tych okrętów jest umieszczenie czterech podwójnych zespołów ścianowych anten stacji radiolokacyjnej: na dziobie na skośnych ścianach najwyższego piętra nadbudówki nad pomostem bojowym, a na rufie na małej nadbudówce na dachu hangaru. Razem kontrolują one poszczególne ćwiartki przestrzeni wokół okrętu.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Niszczyciele rakietowe typu Akizuki · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.