Wyjazdy krajoznawcze pozwoliły na zweryfikowanie wcześniej powstałych opracowań geograficznych oraz przeprowadzenie własnych badań terenowych, tak ważnych dla rzetelności dzieła. W dużej mierze dotyczą one północy Chin, gdyż autor nie podróżował po południowej części kraju. Stąd można dojść do wniosku, że wszelkie informacje na temat krajobrazu geograficznego tamtych obszarów pochodzą z innych opracowań. Shuijingzhu znacznie różni się od starszych chińskich tekstów geograficznych. Dotychczasowe opracowania skupiały się na geografii historycznej, dostarczając zapisów dotyczących jednostek administracyjnych, rozmieszczenia terytoriów trybutarnych oraz obyczajów poszczególnych regionów. Dzieło Li Daoyuana natomiast jest typowe dla nurtu piśmiennictwa geograficznego, zapoczątkowanego na przełomie IV i V w. n.e., którego reprezentanci poświęcają więcej uwagi samej geografii fizycznej, a w szczególności górom i rzekom. Niezwykle wnikliwe badania przyczyniły się do sporządzenia kompendium wiedzy nie tylko z dziedziny geografii, a także botaniki, zoologii czy nawet toponomastyki.