Ta niechęć wynikała z trzech głównych czynników: złości z powodu „faworyzowania” McLay wobec niej, jej poparcia dla radykalnej polityki wolnorynkowej oraz jej osobowości, którą wielu kolegów uznało za „szorstką” i „protekcjonalną”.
Kiedy George Gair (przywrócony do łask dzięki pomocy w dojściu Bolgera do władzy) wycofał się ze stanowiska zastępcy partii, to Richardson zaczęła ubiegać się o to stanowisko. Bolger jednak dał jasno do zrozumienia, że zdecydowanie sprzeciwiał się kandydaturze Richardson, a zamiast tego popierał Don McKinnon. McKinnon pokonał Richardson ledwie jednym głosem, ale Bolger uczynił powierzył Richardson funkcję rzecznika partii ds. finansów. Była to raczej próba spacyfikowania Richardson i jej zwolenników, a nie wyraz zaufania do niej samej – sam Bolger wolał ostrożniejszego Billa Bircha do tej roli. Ruch ten miał jednak na celu rozładowanie ciśnienia wewnątrz partii i powiódł się tylko częściowo, ponieważ sytuacja między zwolennikami Bolgera i Richardsona pozostawała napięta. Wielu polityków uważało, że Richardson będzie się starać zastąpić Bolgera na stanowisku lidera partii. Tak się jednak nie stało ponieważ dwie frakcje, które mu się sprzeciwiały (jedna kierowana przez Richardsona, a druga kierowana przez Winstona Petersa) nie chciały ze sobą współpracować.