W 1914 roku podczas I wojny światowej w pobliżu miasta prowadzono ciężkie walki pozycyjne pomiędzy wojskami rosyjskimi i austriackimi.
W II Rzeczypospolitej stolica powiatu w województwie stanisławowskim, od 1934 r. siedziba gminy Rohatyn. W sierpniu 1920 r. po ciężkich walkach z Rosjanami w pobliżu wsi Dytiatyn (Bitwa pod Dytiatynem) miasto zajął 37 Łęczycki Pułk Piechoty. W 1927 został wybity medal upamiętniający o treści Królewskie miasto Rohatyn, zaprojektowany przez Rudolfa Mękickiego.
W 1930 roku miasto liczyło 8 tys. mieszkańców. Przed 1939 wśród mieszkańców byli mennonici.
Po 17 września 1939 roku do Rohatyna wkroczyły wojska sowieckie. Dokonały one egzekucji polskich jeńców, mordując także ludność cywilną, w tym kobiety i dzieci.
Latem 1941 roku, po ataku III Rzeszy na ZSRR, Rohatyn był zaledwie jedną z dwóch miejscowości na zachodniej Ukrainie, gdzie władzę krótkotrwale przejęli melnykowcy a nie banderowcy. 5 lipca 1941 doszło tutaj do próby pogromu - Ukraińcy zamknęli około 500 żydowskich mężczyzn w synagodze, którą planowali podpalić. Według jednej z wersji wydarzeń pogromowi zapobiegli Niemcy z 257 dywizji piechoty, którzy w tym czasie wkroczyli do Rohatyna i, nie orientując się w sytuacji, nakazali zebranym rozejście się.