Bolesław Leszczyński (ur. 1870, zm. 12 lipca 1949) – polski weterynarz, rolnik i Sprawiedliwy wśród Narodów Świata, który zorganizował schronienie 13 uciekinierom z getta w Siemiatyczach.
Życiorys Podczas okupacji niemieckiej Leszczyński mieszkał w przysiółku Bocianka niedaleko wsi Kajanka w okolicy Siemiatycz. Razem z żoną Anną z Malinowskich prowadził gospodarstwo rolne, a oprócz tego pracował jako weterynarz. Małżeństwo miało trzech synów: Franciszka, Józefa, Stanisława oraz córkę Bolesławę Leszczyńską. Po rozpoczęciu przez Niemców likwidacji siemiatyckiego getta w listopadzie 1942 r., rodzina Leszczyńskich udzieliła schronienia zbiegłym z miasta sześciu Żydom ze znajomej rodziny Feldmanów oraz rzeźnikowi rytualnemu Beniaminowi Fuchsowi i jego córce Cyporze. Następnie w grudniu tego roku do ukrywanych dołączył znany Leszczyńskiemu sprzed rozpoczęcia okupacji grabarz Szlomo Mordka Grodzicki, oraz jego rodzina Rojza, Rachela, Miriam i Mosze Grodziccy (Kuperhand). Kryjówkę dla Grodzickich zorganizowano w sąsieku, natomiast Feldmanów i Fuchsów ukryto w kopcu na ziemniaki. Wiosną 1943 r. ze względów bezpieczeństwa przeniesiono dotąd ukrywanych w sianie Grodzickich do specjalnie w tym celu wybudowanych w lesie dwóch ziemianek.