Bora – Komorowskiego i miał swobodę w organizowaniu przerzutu lotniczego do Kraju.
Do 31 lipca 1944 – dzięki wysiłkom mjr dypl. Jana Jaźwińskiego – wystartowało z lotniska Campo Casale nieopodal Brindisi (Włochy) do Polski 340 samolotów (179 polskich i 161 brytyjskie), wykonało zadanie 178 załóg (104 polskie i 74 brytyjskie). Podczas Powstania Warszawskiego, od 1 do 22 sierpnia 1944 wystartowało stamtąd 146 samolotów (59 polskich, 87 brytyjskich i południowoafrykańskich), wykonało zadanie 69 (33 polskich i 36 brytyjskich oraz południowoafrykańskich.).
Po konflikcie z prosowieckim gen. Stanisławem Tatarem (od maja 1944 zastępcą szefa Sztabu NW do Spraw Krajowych, któremu podlegał Oddział VI), m.in. na tle zrzutów dla Powstania Warszawskiego, pozbawiony uprawnień dowódcy pułku oraz prawa szyfrowanej łączności z KG AK, 25 lipca 1944 złożył rezygnację oraz poprosił Naczelnego Wodza o zdymisjonowanie z funkcji komendanta Głównej Bazy Przerzutowej. Po proteście Dowódcy Armii Krajowej gen. Tadeusza Komorowskiego, do 2 września 1944 wspierał merytorycznie kpt. dypl. Jana Podoskiego, szefa Wydziału „S” w Oddziale VI (Specjalnym) oraz ppłk Mariana Dorotycza – Malewicza ps. Hańcza, od czerwca 1944 sprawującego obowiązki komendanta G.B.P.
W swoim pamiętniku mjr dypl. Jan Jaźwiński odnotował: