mały|alt=kartka ze starej księgi zawierająca recepturę teriaku|Przepis na teriak z 1677 mały|alt=stara waza do przechowywania teriaku z napisem theriaca|Waza do przechowywania teriaku Teriak (driakiew, tyriak) – wieloskładnikowa mikstura o konsystencji powideł (łac. electuarium), stosowana w dawnej medycynie, od starożytności aż do XIX wieku włącznie, jako lek na wiele różnorakich dolegliwości oraz jako wszechstronna odtrutka. Do połowy XVIII wieku był uważany za panaceum, a nazwy „driakiew” używano potocznie jako synonim lekarstwa. Był podawany pacjentom doustnie z wodą lub winem, a także był stosowany zewnętrznie na skórę.
Recepturę teriaku zawierały oficjalne farmakopee, angielska po raz ostatni w 1746 roku, niemiecka jeszcze w 1872 roku, francuska aż do 1884 roku. Na początku XX wieku ostatecznie zaprzestano go wytwarzać w aptekach, uznając za przestarzały i kontrowersyjny pod względem bezpieczeństwa stosowania i efektywności. Współczesna wiedza medyczna pozwala przypuszczać, że niektóre odtrutki zawarte w driakwi mają pewną skuteczność, ale ogólna wartość medyczna teriaku była nieduża, a najważniejszy efekt miało zawarte w nim opium.