Po wybuchu II wojny światowej, nadal dowodził batalionem i wziął udział w ataku na Polskę, uczestnicząc w walkach na południu Polski. Jego szlak bojowy rozpoczął się od Krakowa, a zakończył się we Lwowie. Po zakończeniu walk w Polsce batalion wraz z całą dywizją został przerzucony na zachód. Następnie wziął udział w ataku na Francję w maju 1940 roku. W trakcie tej kampanii w dniu 8 czerwca 1942 roku został mianowany dowódcą 132 pułku piechoty. Po zakończeniu walk na terenie Francji pozostał w składzie wojsk okupacyjnych do kwietnia 1941 roku, kiedy został przerzucony na wschód.
Jako dowódca pułku wziął udział w ataku na ZSRR, działając w składzie 6 Armii Grupy Armii „Południe”. Brał udział w walkach o Kijów i Charków. W dniu 7 stycznia 1942 roku został dowódcą nowo utworzonej 385 Dywizji Piechoty, która po przeszkoleniu w kwietniu 1942 roku została skierowana na front, początkowo znalazła się w składzie Grupy Armii „Środek”, a później Grupy Armii „Południe”. Następnie w składzie 2 Armii Grupy Armii „B”. Wziął wtedy udział walkach pod Woroneżem, a następnie armia zajęła pozycje obronne wzdłuż brzegu rzeki Don. Następnie broniła tych pozycji w czasie kontrofensywy radzieckiej, w wyniku której okrążono wojska niemieckie w Stalingradzie.