piętnowania intelektualistów, reedukacji, degradacji więzów rodzinnych i społecznych, składania samokrytyki, rehabilitacji; powrót elementów myśli humanistycznej, takich jak indywidualizm, moralność oraz krytyka ludzkiej natury.
Wybrani przedstawiciele i przykładowe utwory Większość autorów dzieł z nurtu literatury ran i blizn pod koniec ósmej dekady XX wieku miała około 30-40 lat, a więc bezpośrednio doświadczyła zamętu rewolucji kulturalnej. Niektórzy z nich, w tym Zhang Xianliang (张贤亮), Liu Binyan (刘宾雁), Lu Wenfu (陆文夫), Deng Youmei (邓友梅), Ai Qing (艾青), Ding Ling (丁玲), Wang Zengqi (汪曾祺) oraz Wang Meng (王蒙), zostali na fali odwilży zrehabilitowani po prześladowaniach, które spotykały ich w poprzednich dekadach. Drugą grupę stanowiła tzw. „wykształcona młodzież” (知青 zhīqīng), czyli osoby oddelegowane podczas rewolucji kulturalnej do pracy na obszarach wiejskich: Liu Xinwu (刘心武), Wang Anyi (王安忆), Feng Jicai (冯骥才), Jia Pingwa (贾平凹) oraz Mo Yan (莫言).
Oprócz wymienionych wcześniej prekursorskich opowiadań „Wychowawca klasy” i „Blizna”, reprezentatywne dla niniejszego ruchu literackiego są m.in. następujące pozycje: