Blizna stała się powszechnie używaną metaforą, służącą zbiorowemu „przepracowaniu” traumy i zamknięciu ery dominacji socjalizmu rewolucyjnego w Chinach.
Jako że twórcy literatury ran i blizn nie krytykowali bezpośrednio ustroju komunistycznego, winą za rozpętanie rewolucyjnego chaosu obarczając bandę czworga, nurt ten otrzymał poparcie władz KPCh. Krytycy zarzucają, iż posłużył on pośrednio jako narzędzie polityczne mające na celu usankcjonowanie władzy Deng Xiaopinga poprzez dokonanie swoistego transferu ideologicznego (co szczególnie uwidacznia się w optymistycznych zakończeniach opowiadań, wskazujących kierunek dalszego budowania kraju i partii). Wśród głosów krytycznych znajdujemy także zarzuty nadmiernego sentymentalizmu, powierzchowności ujęcia rewolucji kulturalnej oraz idealizacji bohaterów opowiadań.
Chińska literatura rozliczeniowa nie zniknęła wraz z wygaśnięciem nurtu literatury ran i blizn, przybierając z czasem coraz dojrzalsze formy. Ślady wpływu tego ruchu literackiego znajdujemy również w przeniesieniu opowiadań na inne formy wyrazu – adaptacje filmowe oraz serie malarskie, m.in. na podstawie wcześniej wymienionego utworu „Klon”.
Zobacz też
Rewolucja kulturalna Literatura chińska
Przypisy