Bosonogi lekarz (chin. upr.: 赤脚医生; chin. trad.: 赤腳醫生; pinyin: chìjiǎo yīshēng) to termin odnoszący się do osób świadczących pomoc medyczną w Chinach bez wykształcenia medycznego czy kwalifikacji lekarskich. Ich zatrudnianie było odpowiedzią na duże zapotrzebowanie na opiekę medyczną na obszarach, gdzie nie było wystarczająco lekarzy. Byli oni rolnikami, którzy uczestniczyli w krótkim szkoleniu umożliwiającym im zapewnianie mieszkańcom wsi podstawowej pomocy medycznej.
Tło W 1951 roku zaczęto szkolić wiejskich pracowników medycznych. Obszary wiejskie zmagały się z wieloma problemami w opiece medycznej, która dla wielu ich mieszkańców była niedostępna lub nie było ich na nią stać. 26 czerwca 1965 Mao Zedong wydał zarządzenie, w którym nalegał do podjęcia działań w celu polepszenia systemu opieki zdrowotnej w regionach wiejskich, gdyż była ona skoncentrowana na dużych miastach. 10 września 1968 w magazynie „Red Flag” został opublikowany artykuł dotyczący programu bosych lekarzy, włączający go do polityki narodowej. Cztery dni później artykuł ten został ponownie opublikowany w „Dzienniku Ludowym”. Szpitale miejskie wysłały więc pracowników medycznych do szkolenia miejscowej ludności na paramedyków. Programy wspierające działalność bosych lekarzy nosiły nazwę „wiejskich spółdzielczych systemów medycznych”.