w zakresie identyfikowania częstych chorób i leczenia ich chińskimi ziołami, a czasem również lekami zachodnimi, podstawowej akupunktury, przeprowadzanie małych zabiegów oraz odbierania porodów. Nie pełnili oni wyłącznie roli lekarzy, równocześnie pracowali wciąż na roli. Bosi lekarze nie tylko leczyli chorych, ale również edukowali ludność wiejską w zakresie zdrowia publicznego, higieny, szczepień, a także zajmowali się sianiem, zbieraniem i przetwarzaniem ziół leczniczych.
Według państwa optymalną ilością pacjentów przypadających na jednego bosonogiego lekarza było 500 osób, ale to społeczności miały ostatnie słowo w kwestii tego, ilu bosonogich lekarzy faktycznie potrzebują, np. w bardziej rozproszonych społecznościach wygodniejsza była obecność większej liczby lekarzy.
Od 1967 do 1978 roku wyżej wspomniane te wykształciły około dwóch milionów bosonogich lekarzy. Wynagrodzenie za świadczenie przez nich usług medycznych było takie samo, jak za wykonywanie pracy na polu, więc ich zarobki były o około połowę niższe niż prawdziwych wykształconych lekarzy.