Karol Pater (ur. 10 lutego 1881, zm. 24–28 czerwca 1941 we Lwowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się w 1881 w rodzinie Karola.
Jesienią 1902 rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii. Został wcielony do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 77 w Przemyślu. W latach 1907–1909 był przydzielony do pułkowej Komendy Okręgu Uzupełnień w Samborze na stanowisko oficera okręgu uzupełnień. W jego szeregach wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach (1912–1913). W 1913 został przeniesiony do Czeskiego Pułku Piechoty Nr 73 w Pradze. W szeregach tego oddziału walczył na frontach I wojny światowej. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów piechoty: kadeta-zastępcy oficera (1 września 1902), porucznika (1 listopada 1903), nadporucznika (1 maja 1910) i kapitana (1 stycznia 1915).