W styczniu 1770 roku, mając 15 lat, María del Rosario poślubiła dwa razy starszego od siebie Francisca Castellanosa – aktora, który prawdopodobnie pracował w tej samej kompanii co jej matka. Krótko po ślubie wyjechała z mężem do Aranjuez, gdzie działały teatry występujące objazdowo w królewskich rezydencjach. W 1773 roku została zaangażowana w Madrycie, aby występować w królewskiej kompanii teatralnej, nadzorowanej przez hrabiego de Aranda (Compañía de los Reales Teatros de los Sitios de Madrid). Wystawiano w niej głównie zagraniczne dzieła tłumaczone z francuskiego i włoskiego, a dyrektorem był José Clavijo y Fajardo. Zagrała m.in. w dramacie Mitrydates według Racine’a, L’Écossaise i La Zayda Voltaire’a czy Celmira de Belloya – dziełach tłumaczonych na hiszpański przez Pabla de Olavide.
W przeciwieństwie do popularnych barokowych teatrów stolicy, aktorzy José Clavijy unikali przesadnej ekspresji i gestykulacji, co odpowiadało gustom tzw. ilustrados. María del Rosario była aktorką dramatyczną, w odróżnieniu od innych nie śpiewała na scenie, zdobyła uznanie za swój talent deklamatorski. Swój przydomek zawdzięczała mężowi, który często grywał czarne charaktery, a w szczególności tyranów.