Wiosną 1920 jednostki Armii Czerwonej w panice cofały się przed polskimi uderzeniami. Dowódca 45 Dywizji wydał rozkaz rozstrzeliwania dowódców i komisarzy jednostek, które uciekły z frontu. Pod Żmerynką zostaje prawie całkowicie rozbita także i brygada Kotowskiego. W rejonie Tulczyna musi się jeszcze bronić przed wojskami Petlury pod dowództwem gen. Tiutiunnyka. Dopiero w czerwcu brygada rozpoczęła kontrofensywę w rejonie Białej Cerkwi.
16 lipca w jednej z walk w Galicji Kotowski został ciężko ranny w głowę i w brzuch, kontuzja na dwa miesiące wyłączyła go z dowodzenia. Gdy znów powrócił do brygady, inicjatywa była po stronie polskiej armii, która wyparła "czerwonych" z Polski, w tym i z Galicji. Rozbita brygada przeszła na tyły.
W połowie listopada kawalerzyści brygady uczestniczą w ostatnich walkach z armią halicką pod Proskurowem.
Po zakończeniu wojny domowej podkomendni Kotowskiego stają się częścią represyjnej dywizji jazdy, którą dowodzi Kotowski. W połowie grudnia 1920 pacyfikuje chłopstwo północnej części obwodu chersońskiego, rozbija wojsko chłopskich atamanów pod Humań (łącznie do 800 rebeliantów).
W tych dniach brygada Kotowskiego została włączona do 1 Konnego Korpusu „Czerwonego Kozactwa”[Проект «Чисто Одесский сайт». Александр ФОМИН: Котовский Григорий Иванович].
Przypisy
Kategoria:Armia Czerwona w czasie wojny domowej w Rosji Kategoria:Brygady radzieckie