Twórczość Był autorem takich prac jak Grundlagen des linearen Kontrapunkts: Bachs melodische Polyphonie (Berno 1917), Romantische Harmonik und ihre Krise in Wagners Tristan (Berno 1920), Musikpsychologie (Berno 1931) i Anton Bruckner (2 tomy, Berlin 1925). Przeciwstawił się promowanej przez Hugo Riemanna teorii statycznej formy, pod wpływem filozofii Arthura Schopenhauera ujmując muzykę jako kreatywną manifestację woli, znajdującą swój najpełniejszy wyraz w twórczości kompozytorów baroku i romantyzmu. Teorię muzyki łączył z psychologią, akcentując audytatywne doświadczenie w analizie dzieła muzycznego. Eksponował horyzontalny wymiar przebiegu dźwiękowego, w pracy Romantische Harmonik podkreślał jego walor energetyczny i kolorystyczny. W pracy Grundlagen des linearen Kontrapunkts zajął się analizą polifonii, wprowadził do terminologii muzycznej pojęcie linearyzmu. Teorie Kurtha były później krytykowane przez Heinricha Schenkera, ale wywarły wpływ na teorie muzykologów rosyjskich (Boris Asafjew) i polskich (Józef Chomiński).
Przypisy
Linki zewnętrzne Ernst Kurth w Polskiej Bibliotece Muzycznej
Kategoria:Ludzie urodzeni w Wiedniu Kategoria:Szwajcarscy muzykolodzy Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Bernie Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1946