Prokurator Generalny – naczelny organ prokuratury w Polsce przewidziany w art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, będący zarazem zwierzchnikiem wszystkich prokuratorów.
Analogicznie do funkcji Naczelnego Prokuratora w II RP, Rządzie RP na uchodźstwie oraz w pierwszych latach istnienia Polski Ludowej (do 1950 r.), godność ta w III RP w latach 1990–2010 była, a od 2016 r. ponownie jest, zespolona z urzędem Ministra Sprawiedliwości, natomiast w latach 2010–2016 był to niezależny naczelny organ władzy państwowej. Z kolei w okresie Polski Ludowej od 1950 do 1989 był to organ podlegający Radzie Państwa, jako Generalny Prokurator Rzeczypospolitej Polskiej (1950–1952), a następnie Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1952–1989), oraz .. Po likwidacji Rady Państwa w 1989 r., Prokurator Generalny został podporządkowany Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej. Ten model funkcjonował jedynie do momentu nowelizacji ustawy o prokuraturze w 1990 r.
Przez cały okres II RP i w Polsce Ludowej do 1950 r.