W 1952 r., wraz z uchwaleniem Konstytucji PRL i idącą w ślad za tym zmianą nazwy państwa z Rzeczpospolita Polska na Polska Rzeczpospolita Ludowa, nastąpiło przemianowanie Generalnej Prokuratury i Generalnego Prokuratora RP, odpowiednio na: Prokuraturę Generalną oraz Prokuratora Generalnego PRL. W 1967 r. podporządkowano prokuraturę wojskową Prokuratorowi Generalnemu, czyniąc go w ten sposób naczelnym organem całej prokuratury, z kolei Naczelnego Prokuratora Wojskowego usytuowano w roli jego zastępcy.. Nowelizacja Konstytucji PRL z 7 kwietnia 1989 r. wprowadziła istotne zmiany, w tym modyfikację art. 65, w którym określono, że organem powołującym Prokuratora Generalnego jest Prezydent Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, a Prokurator Generalny ma obowiązek składania sprawozdań z działalności prokuratury przed Prezydentem. Ta zmiana była naturalną konsekwencją likwidacji Rady Państwa oraz przywrócenia urzędu Prezydenta, który wcześniej był nieobecny w polskim ustroju politycznym. Rozwiązanie to nie przetrwało długo, albowiem kolejna nowelizacja Konstytucji z 29 grudnia 1989 r. oraz ustawa z 22 marca 1990 r.