Lata 50. były najpłodniejszym okresem w karierze Enchi. Pierwszym dziełem, które zostało docenione przez krytykę, było opowiadanie Himojii tsukihi z 1953 roku opisujące historię umęczonej żony niewiernego męża, który nie potrafi zapewnić rodzinie środków do życia. Krótka proza została wyróżniona nagrodą Joryu Bungakusho (nagrodą dla japońskich pisarek). Z kolei sukces powieści Onnazaka (wyd. pol.: Onnazaka: droga kobiety) z 1957 roku pozwolił Enchi skupić się na karierze literackiej. Bohaterką dzieła osadzonego w okresie Meiji jest kobieta całkowicie posłuszna mężowi. Powieść opisuje cierpienia i poniżenie, któremu poddane były Japonki w patriarchalnym społeczeństwie.
Dzięki pozycji, którą z biegiem lat wyrobiła sobie Enchi, autorka mogła pozwolić sobie na poruszenie bliskich sobie tematów, które zwykle nie byłyby łatwo przyjęte przez wydawnictwa. Choć większość jej twórczości osadzona była we współczesnych czasach, można było znaleźć w niej wiele nawiązań do wątków z XI-wiecznego dzieła Genji monogatari. Jej powieść Namamiko monogatari z 1965 roku jest rzekomo oparta na manuskrypcie z okresu Heian opisującym rywalizację dworów dwóch żon cesarza Ichijō. Przez niektórych krytyków literackich powieść została nazwana arcydziełem.