Ryzyka Ryzyko narażenia jest wysokie dla pracowników szpitali i opiekunów osób zakażonych wirusem. Podczas pierwszej epidemii w 1999 r. w Malezji i Singapurze większość chorych stanowiły osoby mające kontakt z chorymi świniami. W Bangladeszu i Indiach z kolei większość zarażeń była skutkiem picia surowych soków z daktylowców, zjadania owoców zanieczyszczonych śliną lub moczem nietoperzy oraz picia zanieczyszczonej wody.
Diagnostyka laboratoryjna Podczas ostrych i rekonwalescencyjnych stadiów choroby, RNA można wykryć za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy odwrotnej transkryptazy (RT-PCR) z wymazów z gardła, płynu mózgowo-rdzeniowego, moczu i analizy krwi.
Zapobieganie Nie ma żadnej efektywnej metody leczenia choroby; zapobieganie jej jest jedyną ochroną. Prawdopodobieństwo zakażenia drogą przenoszenia przez zwierzęta można zmniejszyć, unikając narażenia na chore świnie i nietoperze, u których choroba ma charakter endemiczny. Nietoperze są nosicielami znacznie większej liczby zoonotycznych wirusów niż wszystkie inne rzędy ssaków i wiadomo, że wiele przenoszonych przez nie wirusów nie ma na nie wpływu, najwyraźniej ze względu na ich specjalny układ odpornościowy.